کبوتران زمینی به آسمان شادند-سیدمحمدعلی آل مجتبی
از آسمان به زمین عشق را صلاح دادند
« کبوتران زمینی به آسمان شادند »
کبوترانه نشستم ، کبوترانه پریدم
پرندگان به پریدن همیشه آزادند
سکوت درخور این چشمهای عاشق نیست
که بال و پر زدن پلک هام فریادند
فریب دانه ی تک خال تو عجیب ! که باز
کبوتران زیادی به دامش افتادند
به عاشقان پیر جوان دل توجهی بنما
که گفته است؟ که ایشان چراغ در بادند
میان سینه ی ویرانه گنج عشق ببین
خرابه های قدیمی ، خراب آبادند
کبوترم نه قناری ، قفس مساز ای دوست
قناریان به حساب شما ، قفس زادند
آل مجتبی
پرنده در قفس نبود صفحه ۱۵