از جدایی دشت ارژن و کوه‌چنار تا ادغام دانشگاه سلمان؛ سهم کازرون از تصمیمات کلان چیست؟

به گزارش پایگاه خبری کازرون نگاه، زمزمه‌ها و اخبار مطرح‌شده درباره ادغام دانشگاه سلمان فارسی کازرون با دانشگاه شیراز، نگرانی جدی جامعه دانشگاهی، نخبگان، فرهنگیان و مردم شهرستان را به دنبال داشته است؛ تصمیمی که در صورت تحقق، می‌تواند آینده یکی از مهم‌ترین مراکز علمی کازرون را با تغییرات جدی مواجه کند.

اکنون یک سؤال اساسی و بی‌پاسخ در برابر مسئولان ارشد شهرستان قرار دارد:
آیا مسئولان کازرون از موضوع ادغام دانشگاه سلمان فارسی با دانشگاه شیراز از قبل اطلاع داشته‌اند و در برابر آن سکوت کرده‌اند، یا اساساً از چنین تصمیم مهمی بی‌خبر بوده‌اند؟
اگر اطلاع داشته‌اند، باید پرسید چرا مردم، دانشگاهیان و نخبگان شهرستان را در جریان قرار نداده‌اند و چرا برای جلوگیری از چنین تصمیمی اقدامی صورت نگرفته است؟
و اگر واقعاً بی‌خبر بوده‌اند، این بی‌خبری درباره تصمیمی که مستقیماً با یکی از مهم‌ترین مراکز علمی و سرمایه‌های انسانی شهرستان ارتباط دارد، عذر بدتر از گناه است.

دانشگاهی که مسیر استقلال و توسعه را طی کرد
دانشگاه سلمان فارسی کازرون مسیری چند ده‌ساله را برای رسیدن به جایگاه کنونی طی کرده است.
این مجموعه از سال ۱۳۷۲ با عنوان دانشکده تربیت دبیر و با پذیرش ۳۰ دانشجو فعالیت خود را آغاز کرد. در سال ۱۳۸۲ با توجه به ظرفیت‌های موجود، به مرکز آموزش عالی ارتقا یافت و در سال ۱۳۸۶، همزمان با سفر رئیس‌جمهور وقت، محمود احمدی‌نژاد، به استان فارس، به دانشگاه کازرون ارتقا پیدا کرد و از دانشگاه شیراز استقلال یافت.

پس از آن نیز با توسعه رشته‌ها و زیرساخت‌ها، این مجموعه در سال ۱۳۸۹ به سه دانشکده و پذیرش نخستین دوره دکتری رسید و به مجتمع دانشگاهی ارتقا یافت.

در سال ۱۳۹۰ سایت ۸۲ هکتاری دانشگاه در جاده دوان ایجاد شد و از سال ۱۴۰۱ نیز روند فعالیت دانشگاه در پردیس جدید آغاز شد.

امروز دانشگاه سلمان فارسی کازرون دارای ۵۵ عضو هیئت علمی، یک رشته دکتری، دو رشته کارشناسی ارشد و ۱۴ رشته کارشناسی است؛ مجموعه‌ای که می‌توانست و می‌تواند یکی از پیشران‌های علمی، فرهنگی و توسعه‌ای شهرستان باشد.

از توسعه دانشگاه در گذشته تا نگرانی امروز
قابل توجه است که در دوره نماینده قبل (شهید دکتر فریدون عباسی دوانی) دانشگاه سلمان فارسی ضمن توجه ویژه و ارتقا و گسترش وسعت دانشگاه، به بخش‌هایی نظیر پژوهشکده هسته‌ای مجهز شد. اما در دوره کنونی نه تنها شرایطش ارتقا نیافت و حتی تثبیت نگردید، بلکه با کم‌توجهی به مسیر پیشرفت گذشته و تغییرات مدیریتی ضعیف دانشگاه به حال امروز دچار شده است.

کازرون را به کجا می‌کشانید؟!
مسئولین دولت اصلاحات پزشکیان که مدعی علم و فرهنگ هستند دقیقا چه وضعی بر سر مملکت و این مرکز مهم علمی کازرون می‌آورند؟
سوال اینجاست مسئولین ارشد شهرستان به غیر از سفر بی‌نتیجه به نقاط مختلف شهرستان، دقیقا چکار مفیدی می‌کنند؟
علما، خطبا، اهالی علم و فرهنگ و نخبگان جامعه و یا کسانی که در پی مشکلات سکوت کرده‌اند اگر به رگ غیرتشان برمی‌خورد و نگران تغییر رویه خود و سکوت سیاسی نیستند، این مهم را مطالبه کنند.

کازرون مظلوم از اصلاح‌طلب‌ها و مسئولانشان با وجود آن همه هزینه و خوش خدمتی اما شانس نیاورده، آن از جدایی دشت ارژن در دهه ۷۰ و دولت اصلاحات خاتمی، جدایی کوه‌چنار (چنارشاهیجان و نودان) در دهه ۹۰ و دولت روحانی، و اکنون هم وضعیت اسفبار دانشگاه سلمان و بی‌توجهی به پروژه‌های شهرستان در دولت پزشکیان، این شهر با این همه مدعی اصلاح‌طلبی که اجازه تنفس و پیشرفت شهر را بخاطر مسائل سیاسی نمی‌دهند، امروز دقیقا چه مطالبه و حرفی برای شهر دارند؟ آیا وقت آن نرسیده که آن فعالان صاحب‌منصب از کازرون حمایت واقعی و بدون انتفاع و بهره‌برداری شخصی کنند؟